Islanmadan yürüdüm bugün,
öylece bekledim ıslanmadım işte
beklemek geldi içimden
o ince parmaklı, o güzel kızı
hayalin düşe geldi birden aklıma
ayak izlerimizi aradım,
kırık minarenin ara sokağında
ne kadar ürkek, ne kadar ürkek basmışız taşlara
sanırım üşüdüm olacak biraz
elini tutmak geldi içimden,
yokladım ceplerimi bir bir
yoktu işte hiçbir yerde,
o ince parmaklı, o…
önüme çıkan ilk kalabalığa atasım geldi kendimi
bilsen nasıl yalnızım şimdi, bilsen nasıl…
Öylece dolaştım bir bir
ayak bastığımız bütün sokaklarda
şu kaldırımlar var ya,
ah şu kaldırımlar; pek kaldıramamış bizi
ama olsun biz bile kaldıramadık birbirimizi
önüme çıkan ilk parkta cay ısmarladım ikimize
gölgeni aldım karşıma, dertleştik biraz
elim pek varmadı telefona
arasamda, konuşmadan kapatıyordum nasılsa
‘aradığın kişi yok’ diyordun
konuşsam da, sussam da…
Saatlerce sustum ikimizin yerine
en çok senin yerine sustum sesimi
yağmur konuştu, ben sustum
ben sustum, yağmur konuştu
fazla susamadım,
sana benzeyen ilk kıza, selam veresim geldi
ama hiç bir kız sana benzemedi…
Sana benzeyen bir şeyler aradım,
odama ayak bastığımda
‘keşke birini olsun yakmasaydım’ dedim
yazdığın mektubun kalmış sadece
atmaya kıyamamışım herhalde
nasıl etkiledi beni, ah nasıl bir bilsen
en az ilk okuduğum kadar…
ne güzel başlamışsın mektuba
çok şiir yazdım ben,
ama hiç bu kadar güzel başlamadım
belkide kaçmalıyımdır sana benzeyen her şeyden
bir çiçekten belki, yada ne bileyim…
Ama boş ver…
Hep diyordun ya: ‘gözünde hüzün var’
ama gözümde nem görmemişsin
yoksa, yağmuru yar eder miydim gökyüzüne
şimdi biri viranesin, bir aşktan geriye kalan
ve onarılması imkansız olan…

Yazan: Tuncay

Okuduğunuz yazı 17 Ocak 2008 tarihinde 06:40 civarında yazılmış ve Yazılı Sanat kategorisine eklenmiştir. Yazıya daha sonra yapılacak güncellemeleri ve yorumları RSS 2.0 ile takip edebilirsiniz. İsterseniz yorum yapabilir, veya sitenizden geri izleme gönderebilirsiniz.