Ehiyet sınavını verir vermez memlekete doğru yollandım. Yine [gündüzlerime kıyamadığım için] tüm gecemi alan berbat bir otobüs yolculuğu ve bir de ekstrasından sonra nihayet vardım evime. Özlem çabuk bitti her zamanki gibi, uzundur görmediğim dostlarımla buluştum, uzun zamanlık yalnızlığı sosyalleştirdim ve büyük şehre geçtim bu sefer de, bu kez trenle. İlk erkek yeğenimle tanıştım, kaç kez amcalıktan sonra ilk kez dayılığı da öğrendim. Şimdi de direksiyon sınavını, ardından yüksek lisans başvurusunu, mülakatı - bilim sınavını… Haftaya geri döneceğim yalnızlığıma, belli ki daha mutluyum orada, sonra dostlarım gelecek ziyaretime sırayla… Ve bu tatil de böyle bitecek… Çok boş kaldığımdan yazıyorum bunları da, yayınlanma değeri bile olmasa da… Öyle işte, saçmalamak iyi geliyor bazen insana…